Als Een Grauwe Gift

Vocalen en tekst: Borriegineel, Manu
Productie: Royal with Cheese
Scratch: DJ Guila

Borriegineel
Strak in een peperduur en donkerzwart driedelig pak gestoken, slentert hij lusteloos en onverschillig over de werkvloer. Zoals iedere dag ziet hij zijn collega’s bloednerveus achter de feiten aan hobbelen. Ze denken allemaal dat het noodzakelijk is om zich als zodanig te gedragen – want dat willen ze denken. Het geeft ze een gevoel van zekerheid, nuttigheid en waardigheid. Nu en dan bevangt hem de gedachte dat ze werkelijk niet beter weten. Dat ze geen idee hebben hoe belangrijk het is om angst te overwinnen en liefde te koesteren. Om persoonlijke frustraties opzij te zetten en hartelijk met ieder mens om te gaan. Om diep ingewortelde gewoontes en gewenning overboord te gooien en elke nieuwe dag als de geboorte van een grandioze gift te beschouwen. Maar de afgelopen jaren hebben zij hem onbedoeld in zijn opvatting gesterkt, dat jij het leven moet maken, voordat het leven jou mismaakt. Dat de essentie van het bestaan geen verklaring nodig heeft, omdat uitsluitend jij jouw leven zin kan geven.

Toch slentert hij in weerwil van dergelijke, fundamentele bewustwordingen, nog altijd op dezelfde saaie zaak rond – zonder deze dag te plukken en van het leven te genieten. Sinds hij dat beseft, bekrast iedere uitbetaalde minuut zijn ziel een stukje dieper en verontreinigt de cultuur waarin hij zich begeeft, zijn streven naar een zuiver leven steeds vanzelfsprekender. Elke dag ervaart hij de beknelling van de chique kleding om zijn lijf en ledematen net even bezwaarlijker dan de vorige dag het geval was, tot hij op een schitterende morgen in de spiegel kijkt en zijn asgrauwe reflectie de baanbrekende vraag stelt: ‘Waarom besteed ik mijn tijd niet beter?’

Manu
Niemand zag het. De tunnel, eindeloos lang – zo lang, dat ze in staat was het licht uit te laten sterven. Niemand zag het. Maar neem het ze eens kwalijk, want wie kon nou zien, denkbeeldig geblinddoekt? Niemand zag het, waarin deze omsloten geest, deze steeds hopelozer wordende ziel uit zou monden. Niemand zag het. Vermoedens en speculaties galmden langs de uitgekookte textuur van haar wanden. Niemand zag het – zelfs zij die voorop liepen en beweerden het te weten… ze riepen maar wat. Niemand zag het, en toch volgden we gehorig, recht vooruit starend, alsof we allen hetzelfde geloofden. Niemand zag het. De stoet marcheerde rechtlijnig, als een kunstmatig hart dat vergeten is dat het klopt, verder. Niemand zag het, het enthousiasme had allang plaatsgemaakt voor de lamgeslagen gewenning! Niemand zag het… want niemand was… bereid het te zien.

En we rennen en rennen en rennen en rennen en rennen, tot het gevoel dat onze benen ons voortbrengen langzaam maar zeker wegebt. Wij mensen, wij mensen, wij mensen, wij mensen, wij mensen, noch vlees, noch vis, noch… noch iets dat we ooit kunnen onderkennen!

Borriegineel
Want we, wennen, we wennen, we wennen, we wennen, we wennen, aan de stress van toen op weg naar straks, waardoor we dit moment ontkennen. Wij mensen, wij mensen, wij mensen, wij mensen, wij mensen, door vrees, door haat, door twist verscheurd, terwijl we wereldwonderen wensen!

Manu
De levensloop van etmalen conditioneerde me… de vanzelfsprekendheid van gevoelens onteerde me… de regelmaat van ontwaken verleerde me… te ervaren wat het is om mens te zijn.

Lees hier de tekst van Spiegel In Het Donker, het zevende nummer van Lafbekken & Lefballen.