Identiteit

Vocalen en tekst: Borriegineel, Royal with Cheese
Productie: Royal with Cheese
Piano: Jens Duringhof
Basgitaar en drum: Joshua Pesulima

Je kunt het leven dat je eigenlijk wil leiden niet verwezenlijken? Dat is treurig voor je! Maar tegelijkertijd denk ik dat jij dat aan jezelf te wijten hebt – en dat je dat pas inziet als je al die onbeduidende zaken, die je nu als excuus voorwendt, weet te relativeren tot niets meer dan de bijzaken die ze in wezen zijn. Luister, je móét helemaal niks. Maar als je toch iets denkt te moeten, laat het dan nu nog gebeuren – of zet het uit je hoofd en zwijg er voortaan over.

Niet: nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu!
Maar: nuuuuuuuuuuuuu… oooooommm…

Soms heb ik het idee dat mijn leven mij ontglipt. Wanneer de eindeloze puberteit na verloop van tijd tóch is afgelopen, is iedere dag ineens de laatste. En dat besef verdwijnt nooit meer. Sindsdien is het heden in steeds hogere mate de enige zaak van levensbelang geworden. Want uitsluitend dit moment doet werkelijk terzake. Daarom weiger ik nu nog langer in de schaduw van mijn eigen potentieel en verbeelding te staan! Ja, ik streef volledige zelfaanvaarding na. Af en toe is dat best pittig, maar het is de enige manier om uit het heden te halen wat erin zit – puur omdat ik dat er zelf in kan stoppen. Zo beleef ik dit moment als het enige dat me onbetwistbaar is gegeven, en alleen zo kan ik blijven geloven in mezelf, zonder in zelfbedrog te vervallen. In een misleidende, overspannen samenleving als de hedendaagse, lijkt deze levenswijze misschien te simpel om waar te zijn – maar juist dat bevestigt voor mij de vitale kracht ervan.

Niet: nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu!
Maar: nuuuuuuuuuuuuu… oooooommm…

Soms heb ik het gevoel dat mijn leven mij ontglipt. Dan laat ik me meeslepen in de alledaagse vergankelijkheid en verdwaal ik in de dwang van mijn gedachten. Het zijn deze momenten, waarop ik me zorgen maak over de toekomst – gevoed vanuit misstappen die ik in het verleden begaan heb. Vaak is mijn omgeving er onbedoeld een meester in om me op zulke ogenblikken aan oude gedragspatronen te herinneren. Maar ik verval alleen in dergelijke, verouderde structuren wanneer ik mijn persoonlijke groei ontken – een proces waar niemand zicht op heeft, behalve ik. Alleen als ik mijn introspectie dus niet door onberedeneerde angst laat vertroebelen, kan ik er optimaal gebruik van maken. En natuurlijk, in een overspannen, zelfingenomen cultuur als de hedendaagse, kan het lastig zijn het hoofd koel te houden, rust te bewaren, en bewust te blijven. Maar precies daarom houd ik mijn wezenlijke oorsprong scherper in het oog dan de gekunstelde cultuur die me al die tijd omringd heeft. Want de gedachte dat ik tóén alles al wist, maar nog niet besefte, doet me nu, jaren later, grote vreugde.

Geniet van de zon! Of… van de regen.

Geniet! Van het heden… ook al is het pokkeweer.

Geniet van jezelf.

Lees hier de tekst van De Onmachtige Speelbal, het negende nummer van Lafbekken & Lefballen.