Kiespijn (Intro)

Vocalen en tekst: Borriegineel
Productie: Royal with Cheese

Opgezadeld met de illusie van vrijheid als eigendom ziet hij zijn omgeving zich verplicht voelen deel te nemen aan het maatschappelijk debat, waarin iedereen gehoorzaam doet alsof – en daarmee de stilzwijgende gedragscode bereidwillig respecteert. De meeste mensen om hem heen, zo merkt hij steeds duidelijker, lijken zich van geen enkel kwaad bewust. Integendeel, zelfs. Ze denken werkelijk dat ze zich op het recht moeten beroepen, alvorens ze hun stem mogen laten gelden. Zouden ze dan nog altijd geen benul hebben van hun potentieel? Zouden ze dan nog altijd niet inzien hoe verreikend hun invloed op hun eigen levens kan zijn? Zouden ze dan nog altijd te dom of te bang of te laks zijn, om de zonneklare leugens als zodanig te herkennen? Zou dat nu echt zo zijn?

Als een geplaagde straatprediker met pleinvrees kletst hij in gezelschap tegen wil en dank veelal in het luchtledige. Zo verloochent hij zichzelf telkens weer wanneer hij zich onder de mensen begeeft, zoals iedereen om hem heen dat schijnt te doen – maar dan niet gehinderd door een fijnzinnig bovenbewustzijn als dat van hem. En soms is het net alsof dat zo hoort. Toch maken zij hem onbedoeld en steeds opnieuw slechts duidelijk, hoe ze de oorverdovende alomtegenwoordigheid van stilte als een ondraaglijk geluid ervaren. Nog altijd doet het pijnlijke besef ervan ze zielsveel verdriet. En daarom hebben ze maar besloten zich toe te leggen op het zachtaardige geroezemoes dat ze zo behaaglijk vertrouwd in de oren klinkt. Gelukkig slaagt hij er sinds kort in daar iedere keer wat harder om te lachen. Wat momenteel nog maar een moeizaam grijnsje is, klinkt binnen afzienbare tijd als een onbeschaamd luide schaterlach, die zonder remming hemelwaarts buldert.

Lees hier de tekst van Geef Me De Ruimte, het tweede nummer van Voortekenen.